como ser eclectico e non morrer no intento

Non están acostumados

2005-04-25T02:03:00.000-07:00

Por unha vez na vida un árbitro sinalou un penalty no Bernabueu ¡en contra do Madrid! Era galego, de Ourense, e botoulle o que lle había que botar. Agora os madridistas están a experimentar unha sensación nova na súa vida. Estanse sentindo como os demais siareiros do resto dos equipos cando un árbitro pita algo en contra do seu equipo. E non pode ser. Son o Madrid. ¿Quen ousa facer algo en contra dos seus intereses? A liga está amañada. Si, señor. Rebuscando na artesa das excusas atoparon a peor de todas: tratábase dun complot de Villar e Sánchez Arminio. A liga, segundo os queridos madridistas, parece ser que se perdeu nas eleccións á presidencia da RFEF. Non apoiaron ao gañador e agora pensan que se están a vingar. Mais, ¿ a liga non a perdeu o Madrid por culpa da pésima actuación dos seus xogadores-estreliñas en moitos partidos ? ¿ E a Champions ? ¿ É tan poderoso Villar como para nomear tamén aos árbitros UEFA ? Pois parece que si. Quitémonos a careta. O Madrid perdeu a Liga porque foi peor. Fode pasar dous anos sen títulos cando se é un equipo confeccionado para gañalo todo. A solución: o eclectismo. Nin Madrid nin Barça. Un punto intermedio entre dous sentimentos tan viscerais. Si, eu son do Atlético de Madrid.

¿ Que é o eclecticismo ?

2005-04-19T10:19:00.000-07:00

O eclecticismo, nun sentido amplo, é a intención de incorporar os saberes de moitas disciplinas de coñecemento. Pero o eclecticismo é unha forma de posicionarse fronte a este mundo; é a salvagarda perfecta para non caer nas redes de ningunha postura sectaria, extremista ou nubladora da nosa razón. Serve para a política, serve para o amor, serve para cine, a literatura e, sobretodo, serve para non doblegar fronte os constantes intentos da sociedade por colonizar o noso pensamento. Xa o dicía a camisola: Fronte ao pensamento único, contrabando de ideas. Pero tede coidado porque o eclecticismo, en grandes doses, mata.

2005-04-19T03:23:00.000-07:00

Eran os tempos da castaña, alá polo noveno més do primitivo calendario romano, o undécimo do noso almanaque moderno. Foi un xoves tinguido de xenebra polas rúas compostelás. Ante a imposibilidade de rendirlle pleitesía ao deus Baco na praza da Arxentería da capital galega buscamos acougo nunha das metas do cristianismo. No Obradoiro . O alcol, as disquisicións sobre o réxime castrista e o cabelo anelado dunha rapaza que naceu cravada no chan...en Chantada abriron a cerrazón coa que os meus ollos escrutaban o mundo, a política e o amor. O eclecticismo mata, pensei. Foi un lóstrego que bateu no meu cerebro. Eu era un home ecléctico sen pensalo. Os demais, quen máis quen menos, podían arguír que o seu pensamento se aliñaba con outros pensares, que as súas ideas viaxaban polos mesmos vieiros que as doutros e ían ir parar ao mesmo lugar. Por iso sempre recibirían a ollada agarimosa dalgún dos seus compañeiros de pensamento. Eu, só no meu eclectismo, na miña sin-doutrina, no meu punto intermedio forxado ao xeito da abella que pica aquí e acolá para zugar o mellor pole de cada flor, non era un ser susceptible de recibir aperta ningunha. Non era un semellante para ninguén. Para ninguén. Nin tan sequera para ela, a pequena latina que zoa no mar.
Era o momento de dicilo ben alto. Xa non había dúbida.
O eclecticismo mata.

As xentes gústanlle as rosas ou as margaridas, a flor de toxo ou a mapoula. Pero non lle gustan unha flor con estame de caravel, carpelo de hortensia e pétalos de camelia.